Dit bericht schreef ik meer dan 5 jaar geleden. In the boek: Gelukkig met Vrienden van Janke Greving, wordt uitgelegd dat ik in een situatie ‘zit’ (letterlijk) die me hier aan de computer vastbindt.
Eerst werd de Alzheimers van mijn moeder steeds erger en daarna ook de gezondheidstoestand van mijn vader. En, zonder dat ik het merkte, kwam ik hier terecht, in wat ik nu vaak mijn ‘nursing station’ noem. Ik vul de uren tussen de tijden van de dag dat ik de medicijnen van mijn vader verzorgen moet. 

 Stop hem dan in een tehuis, zegt men. Hij gebruikt jou te veel,zegt men. 

Ja! Makkelijk zeggen. Maar het doen, is wat anders!

Mijn virtuele vriendschap met Dorothy (Dot), uit Engeland begon al vxf3xf3r ik hier kwam te zitten. Ik stond nog voor de klas. Zat ‘s nachts veel te lang aan het internet. (En mijn leerlingen WISTEN al wanneer ik weer eens niet lang genoeg geslapen had.)

Zo vond ik nu bijna 9 jaren geleden, op een nacht Dorothy. Ook een onderwijzer(es).

 Ook voor haar was het internet nieuw en zij was op een Nederlandse website terecht gekomen waar je pen (e-mail-)vrienden kon zoeken. Zij spreekt of schrijft helemaal geen Nederlands. Ik heb al jaren geleden eens onze e-mail afgedrukt en aangezien wij regelmatig eens per week (op het weekeinde) elkaar vertelden wat er allemaal weer op school en thuis gebeurd was, had ik werkelijk genoeg pagina’s voor een behoorlijk dik boek. Dus dat zouden ondertussen wel 3 boeken kunnen zijn. We hadden eigenlijk alleen “school”  gemeen. Ik ging wat eerder met pensioen. Daarna Dot en daarna Ian, haar man (geen onderwijzer). 

Dot en Ian hadden ook al snel hun eigen website: “The River Thames and Boaty Things”. Nu: “Floating down the River” Gedurende onze jaren van e-mail-correspondentie zijn hun dochters verloofd en getrouwd. Toen zij eenmaal allebei gepensioneerd waren, staken zij het Noordzee Kanaal over en voeren door de waterwegen van Frankrijk. 

Dorothy zorgde er eerst voor dat haar kennis van de Franse taal wat beter was. Het jaar daarna, staken zij weer het Kanaal over en vaarden via Belgixeb door Nederland, tot bovenin, in Friesland. Dat vonden zij zo’n mooie tocht, dat zij het een jaar later weer overdeden. Vooral de eerste keer, leefde ik vol spanning met hun mee en, waar ik kon, gaf ik wat advies over betekenissen van woorden enz..

Niet dat zij dat zo nodig hadden. Het leuke was dat ik, via email, mijn nicht en haar man, in Gouda, kon vragen, per e-mail of zij Dorothy en Ian wilden ontmoeten. Dat hebben zij gedaan en ook nog een rondleiding door mijn geboortestad gegeven. Ook leuk was, dat, ondertussen mijn dochter in Parijs een baantje gevonden had en zodoende best wel af en toe eens naar Nederland kon. 

Zo is mijn dochter, met de trein naar Friesland gegaan en heeft daar een dagje bij Dot en Ian op Harts Content gezeten. Ook hebben zij door de stad gewandeld, waar het mijn dochter opviel hoeveel keer de naam Postma (De meisjesnaam van mijn moeder) op deuren aangegeven stond.

In juni, j.l., hebben Dot en Ian mij opgewacht bij Waterloo Statation, waar ik met de eurostar kwam en zij hebben met mijn rond de Thames gewandeld en ja, we hebben in de trein gezeten (De Underground). Dus maar een paar weken voor de ontploffingen.De volgende dag heb ik OOK op de achterbank van Harts Content gezeten, net zoals mijn dochter toen in Friesland. 

Maar deze keer was het op de Thames, in de omgeving van waar de Harts wonen (Tilehurst/Reading). Wat een fijne dag. Wat een aardig, rustig stel, die twee. Wat een ‘team’. 

Onder bruggen door en door sluizen heen; aanleggen. Alles deden zij samen, zonder veel te hoeven te zeggen. Er was chardonnay, er waren lekkere dingen te eten. Het was prachtig weer. En ik voelde me als Prins Joop, op hun boot.

Na 9 jaren met elkaar wekelijks, schriftelijk, lief en leed te delen waren we eindelijk vanaf maandagmiddag, tot woensdagmorgen bij elkaar. In juli, 1997, nam ik een busreis, door engeland, Wales, Ierland en Schotland. In het hotel, aan het begin van die tocht werd ik toen gebeld door Dorothy.

 Haar commentaar was toen: Ja. Je hebt dus toch werkelijk een Australisch accent. 

Ze legde uit hoe ik zou kunnen zien wanneer de bus voorbij haar omgeving zou rijden. Jammer genoeg was de reisgids niet erg behulpsaam, zo gedurende de eerste twee uren van de reis, vanuit Londen. Deze keer was het dus heel anders. 

Heel fijn!! 

Mijn dochter had het al gezegd en zij had gelijk Dot en Ian lijken veel op onze buren. 

Ik was voorbereid. 

Wat zou het fijn zijn als ZIJ nu eens naar Sydney kwamen. Wat zou het fijn zijn, als ik dan een boot huurde en Ian aan het stuur kon zetten op de Hawkesbury River. Ik weet zeker dat ook zij zouden genieten!
—————-
( 22 oktober, 2005 – Dorothy heeft mij laten weten dat Ian overleden is. Een week of twee na mijn bezoek, werd er kanker gevonden.)